Urnenvelden

Een urnenveld is een prehistorische begraafplaats uit de Late Bronstijd en de Vroege IJzertijd, ongeveer tussen 1200 en 500 voor Christus. Op een urnenveld liggen vaak tientallen tot honderden crematiegraven bij elkaar.

Na een crematie werd een deel van de as verzameld en meestal in een urn begraven. Soms werd de as zonder urn in een kleine kuil bijgezet. Bij de overledene werden regelmatig grafgiften meegegeven, zoals aardewerk of voedsel voor de reis naar het hiernamaals. Ook resten van de brandstapel werden vaak in het graf of in de greppel rondom het graf achtergelaten.

Veel graven werden afgedekt met een lage grafheuvel. Rondom de heuvel werd vaak een greppel gegraven. Door eeuwenlange verwering zijn veel van deze lage heuvels verdwenen. Toch kunnen archeologen de oorspronkelijke graven vaak nog terugvinden aan verkleuringen in de bodem, bijvoorbeeld op de plaats van de voormalige greppels.

Eeuwenlang in gebruik

Urnenvelden werden vaak generaties lang gebruikt. Nieuwe graven werden aangelegd tussen bestaande graven of zelfs in oudere grafheuvels. Zo konden uitgestrekte begraafplaatsen ontstaan met honderden graven.

Voor de mensen uit de prehistorie was een urnenveld meer dan alleen een begraafplaats. Het was een plek waar voorouders werden herdacht en waar de band met het verleden zichtbaar bleef. Daarom lagen urnenvelden vaak dicht bij nederzettingen en vormden ze een belangrijk onderdeel van het landschap.