Elper Westerveld
Tussen het esdorp Elp en het beekdalletje Westerbroeken ligt het heideterrein Elper Westerveld. Wie vanuit het dorp het terrein in loopt, passeert grillig eikenbos en dicht jeneverbesstruweel om tenslotte in de openheid van de heide te belanden. Halverwege het terrein loopt een steilrand door het gebied. Voorbij de rand is de heide aanmerkelijk natter dan er voor. Het gebied wordt begraasd door enkele Schoonebeker heideschapen en een paar Schotse hooglanders. Op drie plekken zijn wildroosters aangebracht die het terrein toegankelijk maken voor wandelaars. In combinatie met een bezoek aan het fraaie dorp Elp is een aardige rondwandeling door het gebied te maken. Deze rondwandeling kunt u via deze link downloaden: wandelroute Elper Westerveld.
Elp-cultuur
In de omgeving van het terrein zijn diverse archeologische opgravingen gedaan. Uitgebreid onderzoek naar de overblijfselen van enkele boerderijen uit de late bronstijd (1300-800 v. Chr.) leidde tot het ontstaan van het archeologische begrip Elp-cultuur. Eén van de belangrijkste kenmerken van deze cultuur was het zogenaamde drieschepige lange huis, waarvan hier de oudst gedateerde vondsten zijn gedaan. Behalve huizen zijn er ook enkele graven onderzocht waaruit onder meer bronzen naalden en een barnstenen kraal tevoorschijn kwamen. De mensen die deel uitmaakten van de Elp-cultuur waren primitieve boeren, die onder meer Emmertarwe en Gerst verbouwden. Gezien de grote stalruimte in hun huizen moeten ze over een aanzienlijke veestapel hebben beschikt. Het Elper Westerveld is een restant van het gemeenschappelijke weidegebied van het esdorp. De Schoonebeker heideschapen die er nu lopen verschillen waarschijnlijk niet zoveel van de schapen die er in de middeleeuwen ook al liepen.
Nat en droog
In het heideterrein liggen enkele voormalige akkers, waarop zich een gevarieerde, schrale begroeiing aan het ontwikkelen is met onder meer Schermhavikskruid, Muizenoortje, Biggekruid, Paashaver en veel Hondsviooltjes. Na verloop van tijd zullen de grenzen met de omliggende heide verder vervagen. Het gebied is in de loop der tijd veel droger geworden waardoor veel vochtminnende planten zijn verdwenen. Klokjesgentianen zijn er gelukkig nog wel. Ook het, eveneens met blauwe klokjes getooide, maar juist aan droge en schrale omstandigheden gebonden Grasklokje komt hier voor.
In de natte delen van het terrein pleisteren in het najaar veel doortrekkende Watersnippen. Dichter bij het dorp bestaat het terrein vooral uit droge heide. Dit is het domein van de Heivlinder. Maar ook soorten als Kommavlinder, Oranje zandoogje, Bruine en Kleine vuurvlinder vliegen hier rond.
Klokjesgentiaan, Geert de Vries